لزوم اتحاد و همکاری کانون و انجمن

مقدمه

عبارات اختصاری

در این مقاله کانون ناشنوایان ایران به اختصار کانون و انجمن خانواده ناشنوایان ایران به اختصار انجمن نامیده میشود.

 اصول و مبانی فکری

اصول و مبانی فکری لزوم اتحاد و همکاری کانون و انجمن به شرح زیر است :

1- اتحاد سازمان یافته جامعه ناشنوا مانند برجامعه دیگر از لوازم اساسی پیشرفت و تحقق خواستهای جامعه ناشنوا است.

2- منظور از اتحاد سازمان یافته لزوماً سازمان واحد نیست بلکه ممکن است بنابر مقتصیات سازمانهای متعددی مثل کانونهای ناشنوایان استان یا شهرستان تشکیل شود ولی اتحاد و همبستگی و هم آهنگی این سازمانها با عضویت در یک سازمان واحد (فدراسیون یا کیفدراسیون) تامین شود.

3- با وجود کانون که در سال 1339 تاسیس شده و به ثبت رسیده و از آن تاریخ فعال بوده و با امکان تجدید نظر در اساسنامه کانون تشکیل سازمان مشابه دیگری به نام انجمن در سال 1351 مبتنی بر انگیزه هائی غیر از مصالح جامعه ناشنوا بوده است (رجوع شود به صفحه 31 شماره یازدهم فصلنامه صدای ناشنوا تابستان 1384)

4- کانون با سه خصوصیت خود تنها سازمان غیر دولتی ناشنوایان کشور ما است که میتواند نقش یک سازمان فراگیر ناشنوایان را ایفا نماید سه خصوصیت مذکور به قرار زیر است :

ساختار کانون

کانون بر طبق اساسنامه آن کانون کانونهای ناشنوایان یا سازمانی است که کانونها یا سازمانهای ناشنوایان موجود و کانونها و سازمانهای ناشنوایانی که بعداً تشکیل شوند اعضاء اصلی آن شناخته میشوند مگر اینکه خود از این عضویت منصرف باشند اضافه میکند که مجمع عمومی کانون به عنوان عالیترین مرجع تصمیم گیری کانون تشکیل میشود از نمایندگان اعضای اصلی آن یعنی کانونها و سازمانهای ناشنوایان....

قدمت و سابقه موجودیت و فعالیت

کانون به عنوان سازمانی که اعضای اصلی و تصمیم گیرنده آن باید ناشنوا باشند قدیمی ترین و اوّلین سازمان اشخاص معلول میباشد که در کشور ما به ثبت رسیده و در صحنه بین المللی هم تاسیس آن در فاصله زمانی کمی بعد از تشکیل فدراسیون ناشنوایان ژاپن و ترکیه است.

این قدمت کانون و حفظ موجودیت و فعالیت مستمر آن با تحمل شرایط سخت و بحرانی در طی بیش از نیم قرن گذشته دارای ارزش و اعتباری خاص شناخته شده در جامعه ناشنوای کشور ما است.

عضویت اصلی کانون در فدراسیون جهانی ناشنوایان

کانون در ژانویه 1995 میلادی به عضویت اصلی فدراسیون جهانی ناشنوایان پذیرفته شده و از آن تاریخ تاکنون عضویت و رابطه خود را با فدراسیون حفظ کرده و در کنگره اخیر فدراسیون در دوربان افریقای جنوبی با اعزام نمایندگان جوان خود  به کنگره حضور فعال و چشمگیری داشته است.

نتایج

* بطوری که ملاحظه میشود این عقیده که کانون تنها سازمان واجد صلاحیت سازماندهی اتحاد جامعه ناشنوا میباشد مبتنی بر سه خصوصیت آن یعنی ساختار کانون بر طبق اساسنامه آن قدمت کانون و عضویت اصلی کانون در فدراسیون جهانی ناشنوایان است و ناشنوایان کشور ما هیچ سازمان دیگری ندارند که حتی واجد یکی از سه خصوصیت فوق باشد.

* روشن است که در ارزیابی فوق خوب و بد مسئولان کانون و یا سازمانهای دیگر ناشنوایان دخالت ندارد و فقط و فقط خصوصیات منحصر کانون مورد نظر میباشد زیرا مسئولان دائمی نیستند و قابل تغییرند ولی خصوصیات کانون ثابت است.

* کانون به عنوان یک سازمان دارای شخصیت حقوقی جدای از مسئولان آن یک سرمایه معنوی بزرگ جامعه ناشنوای کشور ما است و بنابراین سعی در اصلاح و ارتقاء مدیریت و حفظ موجودیت و حرمت آن تکلیف همه ناشنوایان آگاه است و هرگونه کار شکنی و اقدام بر ضد موجودیت کانون بنابر مخالفت با مسئولان آن اقدامی تخریبی و مغایر با مصالح جامعه ناشنوا میباشد.

5- هر چند در سال 1351 با وجود کانون تاسیس انجمن لازم نبوده اما در حال حاضر با افزایش جمعیت کشور و از جمله افزایش جمعیت ناشنوا و با توسعه حقوق اشخاص دارای معلولیت از جمله اشخاص ناشنوا وجود انجمن قابل قبول است و اگر واقعاً قصد خدمت به ناشنوا باشد کانون و انجمن میتوانند با تقسیم کار بین خود متحداً برای پیشرفت و بهبود وضع ناشنوا در کشور ما فعالیت و تشریک مساعی نمایند.

تاریخچه تلاش برای اتحاد و همکاری کانون و انجمن

سال 1370

در پرونده شخصی خود یادداشتی دارم که تاریخ آن 19/5/1370 است به حکایت این یادداشت ساعت 5 بعد از ظهر روز مذکور زمان تشکیل اوّلین جلسه جمعیت اولیای ناشنوایان در سالن اجتماعات ناشنوایان باغچه بان بود هنوز جلسه تشکیل نشده بود که خبر آوردند چند نفر از طرف انجمن آمده اند و به تشکیل این جلسه اعتراض دارند و میخواهند جلسه را برهم بزنند برای اوّلین بار بود که اسم انجمن را میشنیدم و این اقدام آنها برایم قابل درک نبود معلوم شد رئیس انجمن که جوانی بود و مادر همسرش جزء این اشخاص بودند. قرار شد به آنها اجازه صحبت داده شود تا آنجا که بخاطر دارم اظهارات آنها جالب نبود ولی همینکه به آنها اجازه صحبت داده شد موثر قرار گرفت و آن جلسه اولیاء با آرامش برگزار شد امّا چون از نظر من با وجود کانون اصل موجودیت انجمن سئوال انگیز بود تصمیم گرفتم برای کسب اطلاع بیشتر به انجمن بروم و روزی با قرار قبلی به اتفاق همسرم رفتیم به محل انجمن که در آن وقت در نزدیکی خیابان پاسداران بود رئیس انجمن و آقای محمودی از ما استقبال کردند و آقای محمودی گفت با آقای پاکزاد (دبیرکل وقت کانون) اختلافی نداریم و قرار شد برای ایجاد یک رابطه دوستانه و همکاری بین کانون و انجمن اقدام شود که مثل خیلی موارد مشابه گفتگو و توافق در هوا ماند و بجائی نرسید. اضافه میکنم که من در آن زمان آمد و رفت و رابطه ئی با کانون نداشتم و این اقدام بنابر حسن نیت و ابتکار شخصی بود.

سال 1383

حدود 13 سال بعد از اقدام بدون نتیجه مذکور با تصویب اساسنامه جدید کانون در 3 بهمن 1382 که به موجب آن کانون از نظر ساختاری به یک فدراسیون تبدیل شد و این امکان بوجود آمد که اشخاص حقوقی مثل انجمن به عضویت کانون در آیند به توصیه من طی نامه شماره 12112/ک مورخ 27/7/1383 با توضیح لازم درباره اساسنامه جدید کانون از رئیس انجمن خواسته شد که عضویت انجمن را در کانون مورد تائید قرار دهد (این نامه در صفحه 37 صدای ناشنوا زمستان 1383  مندرج است)

سال 1384

چون در خواست سال 1383 کانون از انجمن با وجود ماهها انتظار بدون جواب ماند بموجب نامه شماره 132466/ک مورخ 4/8/1384 رئیس کانون بار دیگر امضای پیمان اتحاد و همکاری با انجمن همراه با طرح پیمان برای رئیس انجمن ارسال شد (این نامه و طرح پیمان اتحاد و دوستی و همکاری در صفحات 32 تا 35 شماره دوازدهم صدای ناشنوا پائیز 1384 مندرج است) در جواب این نامه کانون از انجمن نامه بدون امضائی به شماره 5028 مورخ 21/9/1384 واصل گردید که طی آن با تخطئه فعالیت کانون پیشنهاد اتحاد و همکاری هم رد شده بود هر چند نامه مذکور بدون امضاء بود ولی طی نامه شماره 132652/ک مورخ 24/9/1384 با تفصیل و توضیح کافی به آن جواب داده شد (این نامه کانون در صفحات 38 و 39 و 40 و 41 صدای ناشنوا پائیز 1384 مندرج است)

سال 1389

بعد از اطلاع از تلاش انجمن برای تشکیل شعبه در شهرستانها با استفاده از اعضای ناراضی کانونها در زمستان سال قبل در تعقیب فکر سابق خود برای ایجاد رابطه دوستانه و اتحاد و همکاری و تشریک مساعی کانون و انجمن طرحی تهیه کردم و به عنوان یک پیشنهاد بوسیله نوه ام اردوان برای هیئت مدیره کانون و انجمن ارسال داشتم. هیئت مدیره کانون بلافاصله شفاها موافقت اصولی خود را با این طرح اعلام داشت ولی با وجود پی گیری مستمر کانون هیئت مدیره انجمن تاکنون درباره این طرح پیشنهادی پاسخی نداده و به راه و روش قبلی خود ادامه داده است...

در حالی که اگر پیمان پیشنهادی در همان وقت و قبل از کنگره جهانی ناشنوایان امضاء شده بود بر طبق پیمان رئیس هیئت مدیره انجمن میتوانست با عنوان نایب رئیس افتخاری کانون و نماینده منتخب کانون در مجمع عمومی فدراسیون جهانی ناشنوایان شرکت نماید و همراه با هیئت 2 نفری جوانان نماینده کانون  اتحاد و همبستگی جامعه ناشنوای ایران را به نمایش بگذارد ولی ترجیح هیئت مدیره انجمن این بود که حضور رئیس انجمن در کنگره بدون همکاری و هم آهنگی با کانون برای تبلیغ به نفع انجمن باشد که این یک نمایش زننده دو گانگی و نفاق در جامعه ناشنوای ایران بود. نمایشی که در این اجتماع جهانی ناشنوایان نمایشی تاسف آور به ضرر انجمن بوده است.

سال 1390

من تلاش خود را برای برداشتن دیوار مصنوعی دو گانگی کانون و انجمن ادامه خواهم داد و چگونگی این تلاش در آینده بستگی خواهد داشت به قبول یا عدم قبول پیشنهاد فوق از طرف انجمن تا یکماه دیگر.

امیدوارم هیئت مدیره انجمن با مطالعه دقیق این مقاله پیمان پیشنهادی را بپذیرد تا سال 1390 بتواند سال جهش جامعه ناشنوای کشور از دوران جدائی و نفاق به دوران همبستگی و اتحاد باشد عین طرح پیشنهادی که تاکنون مکتوم مانده ذیلاً درج میگردد. البته جزئیات این طرح قابل گفتگو و در صورت لزوم قابل تجدید نظر است.

                                         خسرو گیتی

                                         1390/10/19

پیوست :

طرح میثاق دوستی و اتحاد و همکاری

به نام خدا

طرح

میثاق دوستی و اتحاد و همکاری

در تاریخ........................با تصویب هئیت مدیره کانون ناشنوایان ایران و هئیت مدیره انجمن خانواده ناشنوایان ایران این سند با عنوان میثاق دوستی و اتحاد و همکاری مشنمل بر هفت ماده به شرح زیر به امضای رئیس کانون و رئیس انجمن رسید.

مقصود از کانون و انجمن در این سند به ترتیب کانون ناشنوایان ایران و انجمن خانواده ناشنوایان ایران است.

ماده اول

الف -  طرفین که دوستی و اتحاد و همکاری و تشریک مساعی ناشنوایان و کانون و انجمن را از لوازم پیشرفت جامعه ناشنوا میدانند با امضای این میثاق به اجرای صمیمانه و مجدانه آن متعهد میگردند.

ب – ناشنوایان مقیم تهران میتوانند در عین حال عضویت کانون و انجمن را بپذیرند واز مزایای عضویت هر دو سازمان بهره مند شوند و در اینصورت به هر یک از دو سازمان نصف حق عضویت مقرر را بپردازند.

ماده دوّم

همکاری و تشریک مساعی کانون و انجمن بر اساس تقسیم خدمات بین آنان بر طبق این میثاق خواهد بود.

ماده سوّم

الف – شورای جوانان ناشنوای تهران به عنوان قسمتی از انجمن مرکب از جوانان عضو کانون و انجمن بر طبق مقررات مورد توافق جداگانه کانون و انجمن تشکیل خواهد شد جلسات هئیت اجرائی این شورا در محل انجمن و جلسات عمومی آن در محل کانون در شهرک قدس تشکیل خواهد شد.

ب – شورای مرکزی جوانان ناشنوای سراسر کشور به عنوان قسمتی از کانون به فعالیت خود ادامه میدهد و شورای جوانان تهران مانند شورای جوانان سایر شهرستانها در ارتباط با شورای  مرکزی جوانان خواهد بود.

ماده چهارم

حمایت از زنان ناشنوا در قبال هر گونه تعدی کمک مشورتی و راهنمائی جوانان ناشنوا برای همسریابی و ازدواج و رفع اختلافات خانوادگی ناشنواها از طریق میانجی گری وظیفه عمده انجمن است و سازماندهی این خدمت به شرح زیر خواهد بود :

الف – در تهران شورائی به نام شورای امور زنان و خانواده مرکب از ناشنواهای مقیم تهران بر طبق مقررات جداگانه مورد توافق به عنوان قسمتی از انجمن تشکیل خواهد شد.

ب – انجمن های خانواده ناشنوایان که در بعض شهرستانها تشکیل شده با کانون محل مربوط ادغام میشود و با نام شورای امور زنان و خانواده به عنوان قسمتی از کانون محل به فعالیت خود ادامه خواهد داد. کانون و انجمن به تشریک مساعی لازم برای این ادغام متعهد میباشند.

پ – در نقاطی که انجمن خانواده ناشنوایان ایران تشکیل نشده در صورت لزوم به تشخیص انجمن و کانون محل شورای امور زنان و خانواده به عنوان قسمتی از کانون محل تشکیل خواهد شد.

ماده پنجم

الف – خدمات حمایتی انفرادی از ناشنوایان مقیم تهران در درجه اوّل به عهده انجمن خواهد بود و در موارد لزوم کانون هم از اقدام انجمن پشتیبانی مینماید.

ب – خدمات انفرادی بین المللی به ناشنوایان کشور کماکان به عهده کانون است.

پ – خدمات فرهنگی نظیر راه اندازی تورهای سیاحتی و زیارتی و یا نمایشگاههای معرفی ناشنوایان آثار آنان و برگزاری هفته جهانی ناشنوایان و نیز تشکیل جلسات سخنرانی و کارگاههای آموزشی برای ارتقاء آگاهی جامعه ناشنوا و آموزش هنر و حرفه با زبان اشاره طبیعی به علاقمندان بر طبق برنامه هائی خواهد بود که به تصویب کانون و انجمن برسد و کانون و انجمن در تقسیم کار و تنظیم و اجرای این برنامه ها همکاری و تشریک مساعی خواهند نمود.

ت – تامین خدمات مترجمی زبان اشاره برای ناشنوایان در مراجع انتظامی و قضائی و سازمانهای اداری و موسسات درمانی در تهران وظیفه مشترک کانون و انجمن است و سازماندهی این سرویس مشترک به عهده کانون و انجمن خواهد بود.

ث – خدمات حمایتی جمعی از ناشنوایان در زمینه عدم اجرای مقررات موضوعه و یا توسعه قوانین حمایتی از ناشنواها و تدوین و تبلیغ دیدگاههای حمایتی از ناشنواها به عهده کانون است.

ج – در خدمات حمایتی جمعی از ناشنوایان در رابطه با سازمانهای دولتی مسئول و ذیربط در تهران کانون و انجمن با دیدگاهی واحد اقدام مینمایند.

ماده ششم

الف – با امضای این میثاق انجمن عضو وابسته کانون شناخته میشود و کانون متعهد است برای پذیرش انجمن به عضویت وابسته فدراسیون جهانی ناشنوایان اقدام نماید.

ب – کانون متعهد است در اوّلین گردهم آئی مسئولان کانونهای ناشنوایان سراسر کشور پیشنهاد نماید که با تصویب مسئولان مزبور در قطعنامه گردهم آئی قید شود مادام که این میثاق مورد اجرا باشد رئیس هئیت مدیره انجمن با عنوان نایب رئیس افتخاری کانون به مجامع عمومی کانون و گردهم آئی مسئولان کانونها دعوت شود.

پ – جناب آقای رضا محمودی به عنوان مشاور هئیت مدیره کانون با شرکت در جلسات هئیت مدیره کانون به اجرای این میثاق کمک خواهند کرد.

ماده هفتم

یک هئیت مدیره پنج نفری مرکب از دو نماینده از کانون و دو نماینده از انجمن و یکنفر شخص علاقمند و بصیر در امور ناشنواها که با توافق کانون و انجمن به عنوان رئیس هئیت مذکور انتخاب خواهد شد مامور مراقبت در اجرای کامل این میثاق خواهد بود و حل هرگونه اختلاف در تفسیر و اجرای این میثاق به عهده هئیت مذکور است.

رئیس کانون ناشنوایان ایران         رئیس انجمن خانواده ناشنوایان ایران